Evet, yapıyor bunu. Tanışıklığımızın uzun zamana yayıldığı, aynı kurumda iş arkadaşlığı kisvesi altında, farklı bölümlerde başlayan arkadaşlığımız, iş dışına çıkalı çok oldu. Artık daha ziyade birbirimizi bolca dedikodulu, dert ve keyif ortaklığı, şaraplı hatun gecelerinde görür olduk. Görüşlerine özellikle de keyiflerine önem verdiğim bu arkadaşım, birçoklarınca radikal denebilecek bir karar aldı günün birinde. Gayet iyi kazandığı, Türkiye’nin önemli kuruluşlarından birindeki üst düzey görevinden istifa etti. Haberi duyar duymaz, ‘verdiyse bu kararı, vardır makul bir sebebi’ dedim, dedim ama içim içimi de yemedi değil hani.
Sonra eylemin ardındaki gerçeği kendi ağzından dinledim. Önce hafif şokla karışık başlayan duygu durumum, ‘bu şaşkınlık niye?’ adımına çok çabuk geçti. Ardından yerini hafif imrenme, en sonundaysa hayranlık ve gurura bıraktı.
Türkiye’den ayrılıp, dünyanın bambaşka bir noktasına, gönüllü olarak Guatemala’ya kimsesiz çocuklara yardıma giden arkadaşımın serüveni daha yeni başlıyor aslında. Çoğunluğunu bir bilinmezin oluşturacağı bir serüven bu. Ama o hazırlıklarını yapmış; nerede nasıl kalacağını, kimlerle nasıl bağlantıya geçeceğini ve tabi ki gezme rehberini oluşturmuş. Üç aylık kabulle oluşan bir gönüllülük süresi bu. Maya dilinde “Ağaçlar Ülkesi” denen Guatemala’da neler yaşadığını, sonrasında nerelere gideceğini, en önemlisi de nerelerde takılıp kalacağını, yazacağı bloğunda ilgiyle okuyacağım. İlgi alanı dahilinde İspanya dilini ve kültürünü geliştireceğinden, Meksika’yı ve El Salvador’u es geçmeyeceğinden eminim. Orta Amerika’yı tamam edip, her bir karenin zevkini çıkartacağından da…
Kolay değil böyle bir kararı almak, hele de eyleme dökmek. Pek çoğumuz sistemin dışına çıkarak, istediğimiz şeyi dilediğimiz şekilde ve yerde yapmak isteriz. Ama çok azımız başarabiliriz. Arkadaşım en azından bunu deneyeceklerden biri. Böyle bir şey yaptığınızda beraberinde çevrenizdekilerden pek çok soru gelebilir, kafanızı karıştırabilir. Ama bana göre buradaki asıl vurgu sadece ‘gitmek’ değil, ‘istediği yere, istediği şeyi yapmaya gitmek’ olmalı. Gönüllü olmak öyle çok kolay bir iş değil aslında, gideceğiniz yere gidebilmek ve yapacağınız şeyi yapabilmek için karar almakla başlıyor her şey ama “hadi ben gönüllü oluyorum” demekle bitmiyor olay. Her şeyden önce uzun süren bir ilgi ve araştırma süreci gerekiyor, doğru noktalara ulaşmak ve ne yapmak istediğinizi çok iyi bilmekse en önemli koşulları arasında yer alıyor. Burada bıraktığı ailesi, yakınları hatta boşalttığı evi çok kolay el sallanabilecekler arasında ilk sırada da yer almıyor şüphesiz. Sonuç olarak alıp başını gitmek, özellikle başını da alıp gitmek kolay değil.
Tüm bunların ötesinde ise bir yanım, çok paralellik göstermese de istekleri, “Ye, dua et ve sev” kitabıyla bağdaştırmadan edemiyor. Ama orada başlangıcı sağlayan aşk acısının olmadığı bir yolculuk bu. Kim bilir, gazeteci kökenli arkadaşım, gündeme uyar ve döndüğünde bir kitap armağan eder bizlere, mesela; “Gez, Yardım Et ve Sev”… Sev kısmının baki kalması hoşuma gidiyor. Bunun üstüne, içimden gizlice “dön” ü ekliyor, vizesiz memlekette onu ziyaret etmeyi de istiyor ve serüveninin bir sürü güzelliklerle geçmesini diliyorum.
“Bugünlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara… Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey… Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. Öyle “yanına almak istediği üç şey” falan yok. Bir kendisi. Bu yeter zaten. Herşeyi, herkesi götürdün demektir. Keşke kendini bırakıp gidebilse insan. Ama olmuyor. Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor. Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor. Böyle gidiyoruz işte. Bir yanımız “kalk gidelim”, öbür yanımız “otur” diyor. “Otur” diyen kazanıyor. O yan kalabalık zira…” Can Yücel
Bir yanıt yazın