Son zamanlarda, unutulmaz klasiklerin yeniden perdeye gelişine şahit olduk. Önce Tolstoy’un ünlü ‘Anna Karenina’sı, Joe Wright eliyle, belki biraz sıra dışı ama hayli iddialı, özellikle tasarım ve yaratıcılık açısından yenilikçi bir uyarlama olarak geldi önümüze. Hemen ardından Victor Hugo’nun zamanla hiç işi olmayan, adeta yaşayan hikayesi ‘Sefiller (Les Miserables)’ müzikali… Her ikisi de taraflara ayrıldı izleyenlerce; ya ‘mükemmel’ olarak yorumlandı ya da fazla ‘deneysel’. Bense, her ikisini de cesur bulmakla birlikte özellikle ‘Sefiller’in çok başarılı bir uyarlama olduğunu düşünenlerdenim. (daha&helliip;)