Türkçeye ‘Büyük Hata’ adıyla çevrilen ‘Chloe’ filmi, orijinal adını Mamma Mia ve Dear John filmleriyle tanıdığımız genç oyuncu Amanda Seyfried’in canlandırdığı eskort kız Chloe’dan alıyor. Oyuncu kadrosuyla zaten fazlasıyla göz dolduran filmde, Julianne Moore evliliğinde sorunlar yaşayan kadını, usta oyuncu Liam Neeson ise kocası David’i  canlandırıyor. Amanda Seyfried ise kendinden yaşça büyük ve çoğunluğu evli olan erkeklerle para karşılığı beraber olan son derece çekici kadın rolünü hakkıyla oynamış gerçektende.

Filmle ilgili ilginizi çekebilecek birkaç ilginç notu da hemen iliştirmek istiyorum; birincisi bu film aslında “Natalie” adlı Fransız filmin yeniden çevrimi.

“Paris’ten Sevgilerle”; isminde Paris ve sevgi geçmesine bakmayın. Bol aksiyon ve şiddetin hakim olduğu bir filmle karşı karşıyayız. Luc Besson her zaman sevdiğim isimlerden biri olmuştur. Bu kez filmin senaryosuna ve yapımcılığına el atmış. Yani filmi olduğu gibi kendisi kurgulamış. Polisiye tarzın tam da filmlere konu alan halini kendi filmine konu etmiş. Kötü ve düzeni bozan adamlar, iyi adamlarca hiç affedilmeden ve acımasızca nasıl öldürülür…

Jonathan Rhys Meyers’ı Thudors’un Henry’siyle çok alıştığımız katı kral figürü ya da Maç Puanı filmiyle sinsi ve işini bilir halinin ardından temiz ve henüz gözü açılmamış ajan rolünde izlemek hayli tuhaf geldi açıkçası. Hala bir sinsilik aradım durdum bir süre 🙂

Masalla gerçekliğin bir arada olduğu “Ondine” filmi, Colin Farrell’in alışık olduğumuz sert ve sorunlu erkek tipinden farklı olduğu için ilgi çekti öncelikle. Ben de merakıma yenilip haftanın vizyon filmlerini ‘Ondine’ ile açtım. İrlandalı senarist ve yönetmen Neil Jordan, köklerine dönerek İrlanda’nın içinden bir masal hikayesi oluşturmuş. Filmin platformu, ileride görmek istediğim yerler listesine giren çok şirin bir İrlanda sahil kenti olan Cork. Yönetmenin vampir hikayesiyle çok ilgi çeken ‘Vampirle Görüşme’ filmi düşünülürse, denizkızı hikayesi fikri çok da sıra dışı gelmiyor aslında.

Filmin bana göre en güzel tarafı İrlanda’nın sahil kentinin manzarasını, yaşamını, evlerini ve hayatını filme taşımış olması. Onun dışında masal ile gerçekliğin birbirine karıştığı bu umutsuz gibi gözüken mutlu film, mükemmel kategorisinde yer almıyor. Ama yine de Colin Farrell’ı uysal ve anlayışlı bir karakterde görmek ilginç bir deneyim olabilir.

Lars Von Trier deyince zaten sanırım bir duraklama hakkı oluyor sinemaseverlerde. Antichrist’de öyle herkesin seveceği hatta izleyebileceği bir film değil. Benim de ille de izleyin diyebileceğim bir film olamıyor. İçinde bolca cinsellik, durağanlık, zaman zaman bilinmezlik ve tahminlerin  çok ötesinde şiddet var. Eğer Von Trier’in ‘Dogville’ ve ‘Manderlay’ filmlerinden hoşlanmadıysanız bu filmi size gönül rahatlığıyla tavsiye edemem. Hatta o filmlerden hoşlandıysanız bile tavsiye etmesi zor bir film. Nasıl, yeteri kadar merak uyandırabildim mi 🙂

Tüm bu kafa karıştırıcı yorumların ardından, itiraf etmeliyim ki film çok etkileyici bir sahneyle başlıyor.